این خاموشیها اونقدر ها که بد به نظر میاد بد نیستن ،حداقل برای دو ساعت هم که شده انسان از زرق و برق های دنیا فاصله میگیره و به فکر فرو میره .فکر در سکوت و تاریکی.حتی میتونی اشک بریزی بدون اینکه کسی چشمای خیستو ببینه، یا به خودت و اعمالت فکر کنی.یه کم به ذهنت استراحت بدی و به اون موجود کوچولویی که تو بغلت خوابیده و دستتو محکم چسبیده و داره زور میزنه یه نقطه ی روشن پیدا کنه ،فکر کنی.
دخترکم در روشنایی و خاموشی،در شلوغی و در خلوت ،در شادی و غم،در خواب و بیداری به تو فکر میکنم.

مطمئنم دیگه از دست من خسته شدین ولی اشکال نداره؛ اطاعیه شماره دو

نظر به اینکه نوشتن بهتر از ننوشتن و غمباد گرفتن میباشد...تصمیم بر آن شد که ...  من(گلنار) هنوز تا همیشه هستم.

سلام

! قرار نبود که دیگه اینجا ننویسم ،بود؟

فکر میکنم وقتشه تکلیف این خونه بی سر و سامون رو مشخص کنم.تا نظر شما چی باشه ..بله دقیقا و مشخصا اومدم نظر شما رو بدونم جز یکی دو نفر که نظرشون رو میدونم بقیه میتونن بهم کمک کنن.راستش این مدت (فکر میکنم چیزی بیشتر از سه ماه )خیلی به وبلاگم و البته دوستان وبلاگی (که نمیدونم بعد از من میخوان چیکار کننن!!)فکر کردم ولی با کمال درماندگی به هیچ نتیجه ای نرسیدم.لطفا در اسرع وقت صراحتاً و صداقتاً ! به من عاجز کمک کنید.

1.به نظرتون پشت خطی همینجوری گوشی به دست پشت خط بمونه تا علف زیر پاش سبز بشه.

2.به نظرتون گوشی رو بذاره و بره پی زندگی و بچه داری که همانا واجبترین کار برای زن جماعت تربیت فرزند میباشد.

3.به نظرتون این وبلاگ دیگه در حد شان و مقام مادر بزرگواری چون من نیست!!بهتره یه وبلاگ بچه گونه :ی باز کنم.

4.به نظرتون راه دیگه ای هست؟

در ضمن گوشه کادرتون داشته باشید که من در راه ترک نت و وبلاگ و چت و این حرفا قدم های بزرگی برداشتم و کنار گذاشتنش برام به راحتی آب خوردنه . قسمت مشکل ماجرا فقط دوری از شما و دوری از شما و دوری از شماست.

                                                                                                                       ‏

                                                                                                                              با کمال احترام